https://suno.com/song/9b108117-0919-4739-bce1-be90aa205b6d
Πίσω από τα χαλάσματα
που οι ποιητές κοιμούνται,
βασιλικοί ανθίζουνε
αυτά που καταριούνται.
Εκεί κι οι πέτρες που πετάς
αραδιασμένοι στίχοι,
πηλός, αλάτι και νερό
και χτίζεται ένα σπίτι.
Κι όταν πατούνε παν στη γη
ένα παιδί γεννιέται
κι η μαύρη πέτρα η στερνή
στην θάλασσα πετιέται.
Κι όταν γυρίζουνε αγκαλιά
με σταυρωτά τα χέρια,
από τα ξέπλεκα μαλλιά
πετούν τα περιστέρια.
Και ανταμώνουνε στην γη
οι ευχές που είχαν κάνει,
όλου του κόσμου οι ναυαγοί
που η ζωή τους χάνει.
Μέσα σ΄ αυτούς είσαι
και συ
στην πλώρη και στην πρύμνη,
στο τέλος μα και στην αρχή
σε ποταμό και λίμνη.
Κι έτσι αρχίζουνε ξανά
οι κύκλοι στην ζωή μας,
πότε αγγίζουν την καρδιά
κι άλλοτε την ψυχή μας.
Κι οι πόνοι φτερουγίζουνε
και παίρνουν άλλο χρώμα,
γιατί οι χαρές κοστίζουνε
και σου τρυπούν το σώμα.
Μα εκεί στο βάθος τ΄ ουρανού
είμαι και περιμένω,
στην άκρια ενός γκρεμού
να σ΄ αγκαλιάσω μένω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Φίλοι και επισκέπτες αυτού του Ιστολογίου, σας παρουσιάζω μελοποιημένη ποίησή μου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.