Οι νύχτες στη Καμπούλ /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

Ξημέρωσε στην Άχνη* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

το ακούτε: https://suno.com/song/9aa523ab-26ea-4adb-95d1-e5b6b065a8c7

Ξημέρωσε, αφέθηκα
στο ξέχωρο τ΄ απείρου
και μισθοφόρος ξύπνησα,
στο Πόλι* του ονείρου.

Είχαν φουρκέτα μορφονιές,
ντυμένες κυπαρίσσια
στο κατά πόδι έτρεχαν,
τ΄ ανέμου τα  καπρίτσια.

Και λάγνες λάμες σαν σπαθιές
πίσω από πεταλούδες
πριόνιζαν τα χρώματα,
πριν γίνουν κοπελούδες.

Μα τι ζητώ καρτερικά,
βροχή στο πρόσωπό μου
ν΄ αφουγκραστώ στη Παναγιά,*
το αναφιλητό μου.

Ξημέρωσε, το γκριζωπό,
μπαρούτι κι είναι λίγοι
της λευτεριάς ο άνεμος
την Άχνη* μου τυλίγει.
 
* περιοχές, ονομασία της Κάσου

Ε σεις παιδιά που ψέλνετε /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

το ακούτε: https://suno.com/song/a1c5e4d2-f053-4bdd-8675-1234ad1e5970

Τον ήλιο της Ανατολής,
σε μια σημαία ράβει
και δένει τ΄ ακροτσίνορο
στη νήσο την Αστράβη*

Ε’ σεις παιδιά που ψέλνετε, 

στο ίσο σπάν τα σίδερα,
τις λευτεριές μου φέρνετε, 

πιο πέρα απ΄ το αντίπερα.

Δυο μέτρα απ΄ την θάλασσα,
κεντούνε  την φωνή της,
στα άσπρα τα ξωκλήσια της,
μαρκάρουν το κορμί της.

Απρόσμενα στα Δώματα*
και κάτω απ΄ τις Καθίστρες*
η ματωμένη μου οργή
ραγίζει πολεμίστρες.

Και σεις της Κάσου τ΄ αψηλά,
της Χέλατρου*χαλίκια
ποιος άναψε τα φλόγιστρα,
μαζί με τ΄ αρμυρίκια.

* περιοχές της Κάσου
 

Η Κάσος /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/69c8dc0e-6c1a-4f1c-ada8-7b7c5f34e5fa

Είπανε έριξε ο Θεός
μια πέτρα στο Αιγαίο
και έκανε την Κάσο μας
ένα νησί ωραίο.

Μοίρα καλή τη στόλισε
με χίλια εκκλησάκια
κι αμέτρητα καμπαναριά
με γκρίζα πετραδάκια.

Γνώρισε δόξες και τιμές
φουρτούνες και πολέμους.
Σκορπίσανε τα τέκνα της
στους τέσσερις ανέμους.

Ένα τραγούδι απόμεινε
στου Μούτσουνα* τα ύψη
η Κάσος τ΄ όμορφο νησί
ποτέ να μην τους λείψει.

Γιατί είναι μέσα στην καρδιά 
βαθιά μες στο μυαλό τους
μια διαμαντόπετρα χρυσή 
στο μέσο δάκτυλό τους.

Που τη φυλούν ακοίμητη
οι κάτοικοι της Κάσου
κι όπου πατείς λουλούδι μου 
βαλέ την  στην καρδιά σου.
 
 

Σπηλιές της Αντιπέρατου* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΎΤΕ: https://suno.com/song/344f2073-bdc1-4c51-be58-eac7596f2a6d

Σπηλιές της Αντιπέρατου, αδήλωτες, κρυφές μου,
στα μυστικά περάσματα υπάρχουν οι κραυγές μου.
Με κρόκαλα των αμμουδιών στα χώματα γραμμένη,
η υστερνή διαθήκη μου που με περιμένει .

Σπηλιές της Αντιπέρατου, τάφοι των μυστικών μου,
προορισμοί μυριστικοί των νεκρό- αδειών μου.
Στις σκοτεινιές, στην Παναγιά* στα έξι εκκλησάκια*
στείλτε τα ξωτικά μακριά, μικρά χελιδονάκια. 

Σπηλιές της Αντιπέρατου, των λόγων μου το τέλος
του θαλασσόδρομου η βουή, αεικίνητό μου βέλος.
Μια στάση μόνο ζήτησα στων τέσσερων τον ώμο,
στων πολυβόλων τις γραμμές, εκεί σιμά στον δρόμο.

Να αφήσουν μακρινή φωνή, σαν λάμψη ν΄ αιωρείται
όπου σιωπά ο άνομος και δεν του συγχωρείται!

Οι παλιοί στρατιώτες / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ : https://suno.com/song/fdb65591-827d-4f6f-a20f-99434241aca0

 

Το ογδόντα δύο
βγήκα απ' το σχολείο.
Ύστερα πτυχίο
μ’ ένα μπλε λοφίο,
του στρατού πορνείο.
Μ’ άλλους στην Αυλώνα
με χακί γαλόνια.
Αναφορές, διατάξεις,
Ανακατατάξεις.
Πάρτε δέκα κάμψεις
και τα ίδια πάλι.
Σφιχτά τα κορδόνια,
βαριά τα κεφάλια.
 
Μια μυσταγωγία.
Γύμναση, πορεία,
και στο Πετροχώρι,
χαφιέδες, στρατονόμοι.
Μπάφο οι έμποροι.
Και μέσα στη βροχή,
μάθαμε να στέκουμε,
να μη σκύβει η ψυχή.
 
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Στη φωτιά και στο χιόνι!
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Κι ό,τι μας λύγισε
πίσω θα γυρίσει.
 
Οι διοικητές IQ δεκαριά!
Πίσω απ' τη κουρτίνα
λάμπουν στην βιτρίνα.
Τους πήραμε χαμπάρι!
Δύσκολα τα χρόνια,
ήλιοι μα και χιόνια.
Στην Ανατολή, στη Δύση
δωρεάν γαμισι.
Το μυαλό σε πλύση!
Κι όμως δεν μας βρήκαν,
όσοι επιζήσαν
πίσω δεν γυρίσαν!
 
Αφυπηρετήσαν
κι αλλαξοπιστήσαν.
Στη μνήμη το γυρίσαν.
Και μας το παραδώσαν.
Σαν παλιά φωτογραφία.
Με σκονισμένο φως.
Όσα μας σημάδεψαν
τα κουβαλάμε εντός
 
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Στη φωτιά και στο χιόνι!
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Κι ό,τι μας λύγισε
πίσω θα γυρίσει.
 
Τώρα στα εξήντα,
σβήνουν τα κεράκια.
Γύρω απ' τη ζωή μας,
χτυπάνε παλαμάκια.
Γέρικα γεράκια!
Μα ακόμα όρθιοι.
Με σπασμένα γόνατα.
Και βλέμμα καθαρό.
 
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Στη φωτιά και στο χιόνι!
Πάρτε δέκα κάμψεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Αδελφέ να ζήσεις.
Κι ό,τι μας λύγισε
πίσω θα γυρίσει.

Μικρή Προσευχή /Δημήτριος Γκόγκας / Μουσική - Ερμηνεία: Φίλιππος Πατίρης

Ο Δημήτριος Γκόγκας σε μια αυθόρμητη συζήτηση με τον παραγωγό Γιάννη Διανέλλο

ΜΕΤΡΗΣΑ ΦΙΛΙΑ ~ ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ & ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

Η ΦΟΝΙΣΣΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/2ab095bc-2c99-477b-ada3-18912e607b19

και 

https://suno.com/song/6da9e7ae-d2f5-4134-9838-2c92790222a0

 

Έβγαλα ένα αχ και μία φόνισσα

πρόβαλλε. Mια ζοφερή γερόντισσα.

«Δεν έφταιγε που έκανε το τάμα της!»

που κάπνιζε την νύχτα η καμινάδα της.

 

Ονόματα στο κίτρινο τεφτέρι της,

της τ΄ άρπαξα με μιας από το χέρι της,

της είπα: πως τελειώνει το κερί της

αγέλαστη φροντίζει την φυγή της.

 

Τσεμπέρι μαύρο, άφησε στην πλάτη της,

πάτησε το αχ στο σκαλοπάτι της,

παράδεισους την είδα να σκουπίζει,

ανέμους με μια σκούπα να σκορπίζει!

 

Προσπάθησε να φύγει για τον Άδη,

κατηφορίζοντας  σ΄ ένα πηγάδι,

εκεί που πίστευε πως οι Αγγέλοι,

με ζάχαρη ζούνε και άγριο μέλι!

 

Και μια Αυγούλα, μια κακή γειτόνισσα,

της είπε με οργή πως: «είσαι φόνισσα»

Τα βήματα την πήγανε στην θάλασσα,

εκεί που τις φτερούγες της τις άπλωσα.

 

Τις πήρα υγρές, στεγνώσαν και σου χάρισα

αυτό το αχ, που πάτησε μια μάγισσα.

Στα σύννεφα  σαν άγγελοι ανθίσανε

και μυρωδιές στον κόσμο μας σκορπίσανε.

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 https://suno.com/song/71c81459-ed28-4afb-9c01-d5c2add803f5

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

 

Θα βρεθούμε στην γη που μας γέννησε.

Ωχ αδέλφια η ώρα μας φτάνει.

Κάποιον χρόνο το μάτι ατένιζε

μια γροθιά υψωμένη, στεφάνι.

 

Θα βρεθούμε στις γούβες που πίναμε,

το καθάριο νερό που κυλούσε,

με τις χούφτες εμείς σας  το δίναμε,

με ψιθύρους σε μας τραγουδούσε.

 

Στις αυλές θα βρεθούμε που ζήσαμε,

στα σοκάκια που οι μνήμες χορεύουν,

στους χωμάτινους πύργους που στήσαμε

και οι θρόνοι, αδειανοί μας γυρεύουν.

ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/58e18879-4a34-4593-bfa6-59ed32844bf7

Μανούλα μην κλαις. Στο υγρό προσκεφάλι
κουφέτα έχω απλώσει, (νύχτα) σφαίρες κενές.
Δεν μιλώ για ημέρες που θεός θα μας βάλλει
να χορεύουμε σπίθες, σ΄ απλωμένες φωτιές.
 
Αχ μανούλα…το κρυφό χτυποκάρδι
είναι πόνος σε πόνο που δεν έχει γιατρειά
σαν την αύρα που απλώνει στα μαλλιά σου ένα χάδι
και πριν ξημερώσει  είναι στάλα, δροσιά.
 
Ναι μανούλα, μην κλαις. Ο γιός σου εχάθη
στου πολέμου την νίκη. Κι ένα άστρο που ήρθε,
λαβωμένο απ΄ του εχθρού την ολόχαρη σπάθη
σαν χνώτο σε τζάμι, απ΄ το στόμα σου απήλθε.
 
Και τώρα; Τώρα μανούλα τα μαλλιά σου ασπρίσανε
και στα δάκτυλα έπλεξαν. Πόσο δύσκολο είναι
τους εχθρούς να δεχτείς, που κι αυτούς τους μισήσανε,
Κυριακή σε τραπέζι. «Γιε μου αστέρι έλα δίπλα και μείνε,
 
χτένισε τον Χειμώνα κι άπλωσέ μου την λύπη
να στεγνώσει στο σύρμα, που κουρνιάζουν πουλιά
πριν μετρήσω τις σφαίρες και δω πως μου λείπει
μια θα αστράψει και θα φύγουν μακριά».
 
 

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ : https://suno.com/song/6927d8e2-2df0-48e8-89a9-4d087efc9e82

Γράμμα σου στέλνω μάννα μου, κι ας είσαι ο καημός μου
σ΄ όσους ρωτούν, να απαντάς,είναι καλά ο γιός σου.

Μου τo λεγες δεν πίστευα, η ξενιτιά ειν΄ αγκάθι
κι όποιος ποτέ δεν μάτωσε, ποτέ του δεν θα μάθει.

Αν το ριζώνεις όλο κλαις, αν το τραβάς ματώνεις
αν τ΄ ασπαστείς μανούλα μου, μόνος σου ξημερώνεις.

Γράμμα σου στέλνω κι εύχομαι ο χρόνος να περάσει,
άλλος εδώ να μην μας βρει, δάκρυα να μας κεράσει.

Στου Αι Αντώνη την γιορτή, θα ρθώ μες στην αυλή μας
ν΄ αφουγκραστώ τις μυρωδιές, που ντύσαν την ζωή μας.

Κι αν δεν μπορέσω, άναψεένα κερί  για μένα
τ΄ αγκάθια πού χω στην καρδιά, νάναι ευωδιασμένα! 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/10d4e354-0127-4731-ace2-9beea5e75995

Όσο θυμάμαι το χωριό,
θα λέω για τον Δημητρό
και τον Αντώνη.
Για του Δεκέμβρη την δροσιά
της μάνας μου την αγκαλιά
που δεν παγώνει.

Σε μια αυλή από πηλό,
είχαν στην στέγη
είχαν στην στέγη πελαργό
και χελιδόνια.
Που ξενιτεύονταν θαρρώ
με της βροχής τον ερχομό
τα πρώτα χιόνια.


Κάθε πρωί, πριν το σχολειό
από το χέρι με κρατούσε
ο παππούς μου.
Και με ταξίδευε μακριά
μ΄ ένα μπισκότο λιχουδιά
θυμάται ο νους μου.

Ζεύει τα ζώα ο Δημητρός
«άσε γυναίκα ο αγρός
γεννά χορτάρι,
από τα βάσανα εγώ

δεν θα γλυτώσω, κι αν
ο χάροντας με πάρει»

Μες στο τσεμπέρι τ΄ αργυρά
στην υφασμάτινη ποδιά
το χαρτζιλίκι.
Βόλοι, κρυφτό και γλυτωμό
και ένας ήχος ξύλινος
απ' το τσιλίκι.

 
Και απ΄ των συννέφων την δροσιά
σαν από κάδρου ζωγραφιά
πάνω σε άτι,
μ΄ άσπρα φτερά ο Αντωνιός
και ο παππούς ο Δημητρός
σ΄ ένα παλάτι.

Στο χωριό, στο χωριό δεν παγώνει η καρδιά Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα

ΣΚΟΡΠΙΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΣΤΟ ΣΤΡΥΜΟΝΙΚΟ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 ΤΟ ΑΚΟΎΤΕ: https://suno.com/song/a89cc492-13d3-4f2b-8ff7-4e859141176b

 

Αλαφροΐσκιωτη ζωή
κι ο Γιάννης σπάει μια χορδή απ΄ την κιθάρα
με το ανέβασμα του φα
διώχνει απ΄ τα μάτια του, την γκρίζα αντάρα.
 
Κι η Γιάννα ρίχνει μια στροφή
σ΄ ένα ζεϊμπέκικο βαρύ, τα βήματά της
σπίθες μέσα από την κραυγή
μία χωμάτινη βροχή τα δάκρυά της.
 
Κι ο Μήτσος μπαίνει στην γραμμή,
είναι βαριά η προσοχή στην αρβυλιά του,
στον ξεχασμένο μαχαλά,
βρήκε ένα τρόπο να γλιστρά στα όνειρά του.
 
Ανοίγει η πόρτα και βαρύς,
μπαίνει αγέρας ο μπεκρής με το τσιγάρο.
Φεύγει ψηλά ο στεναγμός,
άντε στον πάτο οι τσικουδιές,και θα κρεπάρω.
 
Μια ανεπίδεκτη στιγμή,
βγαίνουνε σπίθες μέσα από την λαλιά τους,
στο χρυσαφένιο τους μυαλό
μάτσο ανεμώνες που ανθούν στην αγκαλιά τους.
 
Φίλοι του κάμπου μου καλοί
στίχοι της γλώσσα μου, ανθοί μες στον μπαξέ μου
ας ζούσαμε έστω μια στιγμή
όλο το χθες σε μια πνοή.Ο αμανές μου!
 
 
Στον Γιάννη, την Γιάννα, τον Δημήτρη,
τον άλλον Δημήτρη, τον μικρό Γιάννη,
και στους λοιπούς μικρούς φίλους του χωριού μου

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/ac2f1396-2469-4073-8ab0-323fbdd170fc

 

Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των Φεγγαριών.
Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των λουλουδιών.
Πέρασες και συ και έφυγες, μονάχα ο χρόνος,
έμεινε εδώ συντροφιά του είναι ο πόνος.
 
Μες στα σοκάκια του χωριού και την πλατεία,
τότε που σου ΄λεγα την ίδια ιστορία,
για τα πουλιά στις ερημιές.
Αχ  να ΄τανε πολλές οι πρωτομαγιές!
 
Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των Φεγγαριών 
μ΄ ένα λουλούδι στα μαλλιά και ένα δάκρυ.
Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των λουλουδιών
μ΄ ένα αστέρι λαμπερό στου ουρανού την άκρη.
 
Και τώρα πού σαι εδώ κοντά στην άκρη των ματιών μου
Να λαμπυρίζεις να σε βλέπω ξαστεριά
όπως θυμάμαι στου χωριού το ποταμάκι
και να σου ψιθυρίζω σ΄ αγαπάω αληθινά
 
Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των Φεγγαριών
Πάει κι αυτή η Πρωτομαγιά των λουλουδιών
 

ΕΨΑΧΝΑ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/c1a7d37f-6ebd-4d57-a4d9-7471246696b0

 

Διάλογος.....

 

Πατέρα

 

Έψαχνα μια πατρίδα, στο μέσο  του ανέμου,

σε μίσχους ηλιαχτίδας, πατρίδα είδα καλέ μου!

Ανοίγω πόρτα και πατώ, το μουχλιασμένο χώμα.

Είναι πατρίδα; Ή θαρρώ, ένα κορμί σε κώμα;

 

Γιέ μου

 

Άνοιξε το παράθυρο, ένα κρινάκι ανθίζει,

κι ένα μικρό αετόπουλο, δίπλα σου πεταρίζει.

Με πόνο όλα τα μάζεψα, σε μια αγκαλιά. Ελπίζω.

Βουνά, πεδιάδες και νερά, Πατρίδα είναι νομίζω.

 

Πατέρα

 

Δες στο μυστρί ξεράθηκε, όλο το βιός που χτίζω,

μπήγω το όνειρο στην γη, πατρίδα δεν καρπίζω.

Και το κορμί που λύγισε, απ΄ τα όπλα μου στον ώμο,

φωνή όμως μάνας σίγησε, μα μ΄ οδηγεί στον δρόμο.

 

Κάθε τριγύρω που πατώ, ήλιος και καταιγίδα,

ξένη πατρίδα π΄ αγαπώ, η πέτρινη πατρίδα.

 

Γιε μου

 

Όλοι οι ανθοί που φύτεψες, σαν άνοιγες θεμέλια,

ρίζες οι λέξεις π΄ αγαπάς, φυτρώνουν Ευαγγέλια!

Σ΄ αφήνω γη κι έναν  θεό, εκτός αυτών ουκ είδα,

όπου ανάσες για να ζεις, είναι μικρή πατρίδα.

 

Όμως αυτή που άφησες, χρίζει το ριζικό σου,

κάθε σου δάκρυ και καημός, στον αναστεναγμό σου!

 

 

Πατέρα

 

Πήρα την γη που μου δωκες, την έπλασα προζύμι

και στην καρδιάς την πυροστιά, άπλωσα μια γαλήνη.

Ένωσα δρόμους, ποταμούς, μπόλιασα την ελπίδα,

βήμα στο βήμα έλιωσα μα βρήκα την πατρίδα!

 

ΧΕΙΜΩΝΑ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 το ακουτε: https://suno.com/song/3d8a906f-35f5-4d14-b146-00ce810a6ee5

 

Ρωτώ σιγά ποιον δρόμο θα διαλέξεις

κι εσύ κοιτάς ψηλά τον ουρανό.

Γυμνά τα πόδια σου και πως τρέξεις,

κρεμιέται τ΄ όνειρο σ΄ ένα γκρεμό.

 

Στης γης σ΄ ένα δωμάτιο, πεθαίνεις.

Ο ήλιος πώς να φτάσει να σε δει.

Τη μέρα δεν μιλάς κι όλο σωπαίνεις,

τη νύχτα φεγγαράκι σε κλουβί.

 

Ρωτώ ξανά: μπορώ να περιμένω;

Και βάζω στο ποτήρι μου νερό.

Στους ουρανούς σε έχουν πεθαμένο.

Μια μάνα κελαηδάει σ΄ αγαπώ.

 

Φοβάσαι μα ελπίζω να πετάξεις,

γεμίζω τα ποιήματα μ΄ ευχές.

Ελπίζω το Φθινόπωρο ν΄ αλλάξεις,

Χειμώνα να βρεθούμε στις γιορτές.

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΛ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/7dfcbf18-cb46-4322-b6fe-8587611f697c

14 Δεκεμβρίου

Δεν είναι οι νύχτες στην Καμπούλ,

Σαν άγγελοι ωραίοι

Μοιάζουν πολύ σαν πόρνες του θανάτου.

Μικρές και ασήμαντες, σκορπούν χολή,

Σαν καρφιά στο σταυρό του αθανάτου.

Γερνούν νωρίς, κι αλλάζουν χρώματα.

Βογκούν από τον πόνο.

Κόκκινες, κίτρινες, ξανθές φωτοβολίδες.

Είναι οι ανάσες του εχθρού που μέσα τους τρυπώνω.

Πίσω απ΄ της νύχτας τις χρυσές πυγολαμπίδες.

Δεν τις μπορώ τις νύχτες στην Καμπούλ.

Στο θάλαμο λαξεύουνε τις λέξεις,

Σπάνε τα τσέρκια με θυμό. Βοούν νεκρά πουλιά.

Στρατιώτη ονειρεύεσαι μια μάχη για να παίξεις;

Δεν είναι οι νύχτες στην Καμπούλ,

Ως άνθρωποι ωραίοι.

Ως έκπτωτοι που χάσανε τα άσπρα τους φτερά.

Είδα τις νάρκες μες τα μάτια της ψυχής,

σ΄ ένα λυχνάρι που ο καπνός ποτέ δεν σταματά.

Κι ύστερα λένε οι σύντροφοι,

                                           τις νύχτες μαζεμένοι:

«Πλησιάζουμε την Κόλαση. Το φέγγος  για λυχνάρι»

Ωχρά τα πρόσωπα κοιτούν  κι οι τοίχοι των θαλάμων

σαν μέταλλο στεγνοί. Στον διάδρομο ανάβει ένα φανάρι.

Σφαλίστε! Είν΄ επιταγή.  Μην τολμήσουνε,

Στις νύχτες μας και ζούνε,

Εφιάλτες πια, δεν τους θωρώ. Ξέρω μόνο πετάνε!

Στις κάνες στρατιωτών αηδόνια τραγουδούνε.

Σαν τις σειρήνες μας καλούν και κάπου αλλού τους πάνε!