Σελίδες

Μύνημα προς του επισκέπτες του Ιστολογίου Φίλοι και επισκέπτες αυτού του Ιστολογίου. Εδώ μπορείτε να ακούσετε μελοποιημένη ποίηση μου. Έμμετρα κυρίως ποιήματα που είδαν το φως της «δημοσιότητας» μέσα από τις ποιητικές μου συλλογές που κατά καιρούς έχουν εκδοθεί. (εάν σας ενδιαφέρουν μπορείτε να τις αναζητήσετε στο διαδίκτυο). Επίσης μπορείτε να ακούσετε στίχους μου, που έγιναν τραγούδα με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ). Ο λόγος που επέλεξα κάποια «εταιρεία» τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) να «ντύσει» με μουσική στίχους μου, είναι το υψηλό κόστος μιας τέτοιας δημιουργίας. Η αλήθεια είναι ότι απέστειλα πολλές φορές σε κάποιους συνθέτες, τραγουδοποιούς, απλούς τραγουδιστές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, ποιήματά μου και στίχους που δυστυχώς δεν επιλέχτηκαν. Τους λόγους τους γνωρίζουν οι ίδιοι, το πιθανότερο δεν τους …άρεσαν. Όπως και να έχει η προσπάθειά μου αυτή έχει να κάνει μόνο με την προσωπική μου ευχαρίστηση, ικανοποίησης και όχι με κερδοσκοπικούς σκοπούς. Εάν για κάποιο λόγο τα ακούσματα δεν σας αρέσουν απλώς σας παρακαλώ, προσπεράστε τα. Σας ευχαριστώ. Δημήτριος Γκόγκας

Σάββατο 30 Μαΐου 2026

ΕΨΑΧΝΑ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://suno.com/song/c1a7d37f-6ebd-4d57-a4d9-7471246696b0

 
Διάλογος.....
 

Πατέρα
 
Έψαχνα μια πατρίδα, στο μέσο  του ανέμου,
σε μίσχους ηλιαχτίδας, πατρίδα είδα καλέ μου!
Ανοίγω πόρτα και πατώ, το μουχλιασμένο χώμα.
Είναι πατρίδα; Ή θαρρώ, ένα κορμί σε κώμα;
 
Γιέ μου
 
Άνοιξε το παράθυρο, ένα κρινάκι ανθίζει,
κι ένα μικρό αετόπουλο, δίπλα σου πεταρίζει.
Με πόνο όλα τα μάζεψα, σε μια αγκαλιά. Ελπίζω.
Βουνά, πεδιάδες και νερά, Πατρίδα είναι νομίζω.
 
Πατέρα
 
Δες στο μυστρί ξεράθηκε, όλο το βιός που χτίζω,
μπήγω το όνειρο στην γη, πατρίδα δεν καρπίζω.
Και το κορμί που λύγισε, απ΄ τα όπλα μου στον ώμο,
φωνή όμως μάνας σίγησε, μα μ΄ οδηγεί στον δρόμο.
 
Κάθε τριγύρω που πατώ, ήλιος και καταιγίδα,
ξένη πατρίδα π΄ αγαπώ, η πέτρινη πατρίδα.
 
Γιε μου
 
Όλοι οι ανθοί που φύτεψες, σαν άνοιγες θεμέλια,
ρίζες οι λέξεις π΄ αγαπάς, φυτρώνουν Ευαγγέλια!
Σ΄ αφήνω γη κι έναν  θεό, εκτός αυτών ουκ είδα,
όπου ανάσες για να ζεις, είναι μικρή πατρίδα.
 
Όμως αυτή που άφησες, χρίζει το ριζικό σου,
κάθε σου δάκρυ και καημός, στον αναστεναγμό σου!
 
 
Πατέρα
 
Πήρα την γη που μου δωκες, την έπλασα προζύμι
και στην καρδιάς την πυροστιά, άπλωσα μια γαλήνη.
Ένωσα δρόμους, ποταμούς, μπόλιασα την ελπίδα,
βήμα στο βήμα έλιωσα μα βρήκα την πατρίδα!
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Φίλοι και επισκέπτες αυτού του Ιστολογίου, σας παρουσιάζω μελοποιημένη ποίησή μου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.

ΠΟΡΝΗ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

  Το σώμα σου είναι μπαξές, είναι περβόλι δεκάδες λούλουδα μαραίνονται κι ανθούν υπεργολάβοι, οικοδόμοι και μαστόροι κόβουν λουλούδια κα...