Τραγούδι για την Κύπρο / Δημήτριος Γκόγκας

https://suno.com/song/4a0700d6-e357-4b76-8966-ef4be88dae1a

Από το νότο βγαίνει η φωνή μας,
σα μια κραυγή στο όμορφο νησί μας.
Στις αμμουδιές το έχουν φαρμακώσει.
Στις είκοσι και φέτος του Ιούλη,
την λευτεριά θα τραγουδούν οι δούλοι,
που ο τύραννος βαθιά έχει κλειδώσει.

Στη πέτρα του Ρωμιού η Αφροδίτη,
απλώνει στα μαλλιά της ένα δίχτυ,
τους αγνοούμενους της να θρηνήσει.
Κι οι δραγουμάνοι σπάνε τα κανάτια,
κυλούνε ως τη θάλασσα απ΄ τα μάτια,
δάκρυα που σε κάμπο είχε αφήσει.

Χελιδόνι μου αν θέλεις να πετάξεις,
το μαύρο πανωφόρι σου ν΄ αλλάξεις.
Γιατί βρεγμένο σ΄ έχει καθηλώσει
και ο θεός που βλέπεις θα θυμώσει
και μια ζωή θα είσαι πληγωμένο.

Απ΄ τη φωλιά που πάντα στολισμένη,
σε μια πατρίδα που΄ ναι λαβωμένη,
πέταξε και τραγούδα όπως πρώτα.
Της Ιστορίας σου της προδομένης,
της προσφυγιάς, αντάμα, ματωμένης,
άναψε των προγόνων σου τα φώτα.

Δυο περιστέρια έχουνε πετάξει,
το ΄να ρετάλι,  το άλλο από μετάξι,
στην του πελάγου απέραντη ηρεμία
Ψάχνουν σπυρί τη πείνα να χορτάσουν,
στη ζητιανιά πιστεύουν αν αράξουν,
θα μείνουνε πιστά στην Ιστορία.

Χελιδόνι μου αν θέλεις να πετάξεις,
το μαύρο πανωφόρι σου ν΄ αλλάξεις.
Γιατί βρεγμένο σ΄ έχει καθηλώσει
και ο θεός που βλέπεις θα θυμώσει
και μια ζωή θα είσαι πληγωμένο.

Δόλια και πανούργα η λήθη όμως,
καραδοκεί με ψίθυρους στους ώμους
κι η ευμάρεια σαπίζει τα θεμέλια
Στα εκκλησιές της νήσου οι ψαλτάδες,
μουχτάρηδες και ύποπτοι τυπάδες,
καίνε σιγά τις ρήσεις στα ευαγγέλια.