Σπηλιές της Αντιπέρατου, αδήλωτες, κρυφές μου,
στα μυστικά περάσματα υπάρχουν οι κραυγές μου.
Με κρόκαλα των αμμουδιών στα χώματα γραμμένη,
η υστερνή διαθήκη μου που με περιμένει .
Σπηλιές της Αντιπέρατου, τάφοι των μυστικών μου,
προορισμοί μυριστικοί των νεκρό- αδειών μου.
Στις σκοτεινιές, στην Παναγιά* στα έξι εκκλησάκια*
στείλτε τα ξωτικά μακριά, μικρά χελιδονάκια.
Σπηλιές της Αντιπέρατου, των λόγων μου το τέλος
του θαλασσόδρομου η βουή, αεικίνητό μου βέλος.
Μια στάση μόνο ζήτησα στων τέσσερων τον ώμο,
στων πολυβόλων τις γραμμές, εκεί σιμά στον δρόμο.
Να αφήσουν μακρινή φωνή, σαν λάμψη ν΄ αιωρείται
όπου σιωπά ο άνομος και δεν του συγχωρείται!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Φίλοι και επισκέπτες αυτού του Ιστολογίου, σας παρουσιάζω μελοποιημένη ποίησή μου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.